Etiquetas

Mostrando entradas con la etiqueta Lesiones. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Lesiones. Mostrar todas las entradas

viernes, 15 de noviembre de 2013

Lesión de menisco

El menisco es un cartílago fibroso localizado en la rodilla. Sirve como sistema amortiguador y ayuda en la lubricación de la articulación, y es quien limita la capacidad de la rodilla para flexionarse y extenderse.  La lesión mas común del menisco es la rotura.
Las causas son la torcedura o una flexión pronunciada de la rodilla, que provoca el desgarro o rotura del mismo.
Los síntomas de la lesión pueden ser:

  • Dolor en la rodilla al caminar.
  • Dificultad para ponerse de cuclillas.
  • Hinchazón en el lugar afectado.
A continuación exponemos un vídeo explicando detalladamente todo lo relacionado con esta lesión.
Fuente: MedLine.

jueves, 14 de noviembre de 2013

Síndrome del túnel carpiano

El síndrome del túnel carpiano, es una de las lesiones mas frecuentas en la muñeca. Es una neuropatía  de compresión. Se encuentra en el lugar por donde el nervio mediano y nueve tendones pasan desde el antebrazo hacia la mano. Este síndrome se presenta cuando en esa zona presenta inflamación y se produce compresión en el nervio mediano, lo que llega a provocar insensibilidad, hormigueo y dolor en la mano y os dedos.


 
Signos y sintomas
En general los síntomas y signos son los de dolor, hormigueo e insensibilidad. Estos tres factores pueden aparecer juntos o por separado. Se suelen percibir durante las acciones cotidianas del día a día, pero también suelen aparecer por la noche. En los casos mas graves se pueder perder permanentemente la sensibilidad y la dificultad de movimiento.
 
 
 
 
 
 


lunes, 11 de noviembre de 2013

Volver practicar deporte despois dunha lesión

Sempre é dificil volver a practicar un deporte despois dun parón, como pode ser a época de examenes, un período duro de traballo, problemas familiares ou mesmo as vacacións. Pero ainda é máis complicado comezar a facer esa actividade se partimos dunha lesión. E outro obxetivo, ademáis de volver comezar a entrenar sería retornar ao nivel que se tiña antes da lesión. Antes de nada hai que ser moi consciente de que nesas situacións non se pode levar exhaustivamente unha rutina de entrenamento, xa que nunha xornada podes rematar demasiado cansado, facendo que cambies a planificación da xornada seguinte. Outra cousa importante é que cada lesión, como cada persoa, é un mundo, tendo en conta que se debe facer caso á opinión do médico e do fisioterapeuta. Non podes intentar recuperar o tempo que pasaches afectado pola lesión, xa que esta sería unha actitude perxudicial. Para o período de readaptación clasificamos segundo os días que se estea sen realizar a actividade física debido á lesión (ou polo que sexa):
Si o tempo da parada da actividade é curta, como de 3 a 5 días o ideal para comezar son realizar xornadas curtas e a un nivel lixeiro, e en poucos días deberias volver ter as mismas sensacións anteriores á lesión.
 
No caso de que se superen os 10 días, a readaptación vai ser dunha semana, xa que os músculos perderon forma. Despois desta semana podese acadar un bó nivel.
Se faltaches máis de 20 días á rutina deportiva, o indicado e comezar moi pouco a pouco, con exercicios aeróbicos longos pero con pouca intensidade, sempre respetando os tempos que che pide o corpo.
Como exemplo, un tipo de lesión e a súa volta o deporte:
-As lesións de rodilla son moi comúns debido á natureza e función desta articulación. O complicado nesta lesión, como noutras, é o medo, inseguridade, o tempo de recuperación ou a mesma lesión. Os problemas máis habituais son o dolor, a inflamación, as limitacións adquiridas polo feito de perder o estado de forma, e o medo ou inseguridade antes nomeados e que están orixinados debido a unha posible recaida ou porque a lesión foi practicando o mesmo deporte.

 
A primeira opción é continuar ca actividade, xa que unha lesión non ten porque acabar ca práctica do deporte en cuestión. Esto sería no caso dunha excelente recuperación, pero no caso de que fora unha recuperación irregular e exista risco de volver lesionarse hai que valorar o cambio de actividade, ou cambiar a intensidade ou entrenamento desta. Sempre como último recurso temos abandonar este deporte. Recordade, último recurso.
O mellor é non obsesionarse cos entrenamentos, para non acabar cunha sensanción de ansiedade cada vez que non academos os obxetivos "perfectos" ou que apareza algo que nos impida entrenar.
 
Saudos!

Fontes: Deporteysaludfisica,  Vitonica

martes, 5 de noviembre de 2013

La fascitis plantar.

La fascitis plantar es la inflamación de tejido grueso en la planta o parte inferior del pie. Este tejido se denomina fascia plantar y es el que conecta el calcáneo a los dedos y crea el arco del pie.

Causas:

  • Problemas con el arco del pie. ( pie plano)
  • Correr largas distancias.
  • Aumento repentino de peso u obesidad.
  • Tendón de Aquiles tenso.
  • Zapatos con suelas blandas.
La fascitis plantar se observa tanto en hombres como en mujeres, sin embargo, casi siempre afecta a los hombres activos entre los 40 y 70 años y es una de las dolencias ortopédicas mas comunes relacionadas con el pie.
Síntomas
El problema mas común es el dolor y la rigidez de la parte inferior del talón. La planta del pie también puede doler o arder.
El dolor se manifiesta mas cuando:
  • La mañana cuando se dan los primeros pasos.
  • Después de pararse o sentarse un rato.
  • Al subir las escaleras.
  • Después de una actividad intensa.
A continuación mostraré un vídeo explicando el diagnóstico, tratamiento y algunos consejos de interés sobre la fascitis plantar.
Fuentes: Medline Plus

miércoles, 23 de octubre de 2013

Lesións "famosas"

Despois de que nas entradas anteriores se fixera un repaso das principais lesións sufridas ao practicar deporte e das suas características, hoxe vou poñer exemplos relacionados cas lesións sufridas por algúns deportistas de élite.
Temos dous famosísimos deportistas españois que sufriron doenzas similares. Está lesión, a tendinitis rotuliana, é unha das máis extendidas entre os deportistas. Se queredes repasar sobre esta patoloxía clickade nestas entradas antigas  Tendinitis 1 e  Tendinitis 2 .
  • Un famoso tenista sufriu unha lesión crónica no tendón rotuliano da rodilla esquerda, Esta lesión fixo que este tenista, que é Rafael Nadal , non se presentara a algunhas eventos moi importantes (coma o Grand Slam ou os xogos olímpicos de Londres'012).
  • O caso de Pau Gasol, consistía nunha "tendinitis dexenerativa" nas dúas rodillas. Foi operado exitosamente das dúas rodillas no 2013, someténdose a unha cirurxía que consiste en insertar dentro da rodilla unha especie de dispositivo que, mediante ultrasonidos, eliminaba os elementos residuais xerados nos texidos. Este procedemento deixouno tres meses de baixa.

  • Hai que nomear tamén o caso de Ronaldo, lesionado gravemente da rodilla dereita. Foi nun partido Inter-Lecce na tempada 1999-00, e rompeu parcialmente o tendón rotuliano. En canto volveu xogar, recaeu na lesión, pero desta vez rompendo o tendón totalmente.  Posteriormente recuperouse, acadando grandes logros, tanto persoais como para os equipos nos que xogou. No 2005 comeza a recaer en diversas lesións, e tres anos despois, sufriu unha rotura do tendón rotuliano da rodilla esquerda (a considerada como a súa rodilla boa). Retirase no 2011, declarando que, ademáis dos problemas físicos que tiña, sufre de hipotiroidismo.
  •           Nun partido da Copa do Rei ocorreu o caso do xogador do gran Real Club Celta de Vigo, Hugo Mallo, que rompeu o ligamento cruzado anterior e o menisco externo da rodilla esquerda.


      Esta lesión o tivo apartado dos terreos de xogo uns seis meses. É o ligamento da rodilla que sufre máis lesións, e a sua función é ser o "tope" ou "freno" principal o desprazamento anterior á tibia, limitar a rotación tibial e a angulación externa e interna da rodilla cando está estirada.
No caso da lesión do menisco, prodúcese debido a  que o cóndilo femoral xirou con moita velocidade, exercendo unha compresión moi forte sobre a cara (externa ou interna) superior plana da tibia, traccionando o menisco entre superficies articulares.

(O meu amigo Jorge sufriu unha lesión similar á de Hugo Mallo, e pasou moita dor..asi que un saudo pra el!!)


Fontes: teknon , El Economista, diarios deportivos...

Tendinitis (II)

Como vimos nunha entrada anterior, a tendinitis consistira na irritación e inflamación do tendón, e pode ocurrir debido a diferentes causas. Unha destas causas é a realización de movementos repetitivos, as lesións por sobrecarga da articulación ou por certas enfermedades sistémicas que teñan a afección dos tendóns como síntoma (diabetes ou artritis). A idade tamén é unha causa, xa que os tendóns perden elasticidade conforme pasan os anos.



Os síntomas da tendinitis irian dende a dor ó mover a articulación do tendón afectado a dificultades para realizar movementos, pasando por un proceso inflamatorio.

-Tipos de tendinitis.

  • Epicondilitis lateral (codo de tenista): Estaria producida pola tensión continua sobre os músculos e tendóns extensores do antebrazo, con orixe no cóbado.
  • Epicondilitis medial (codo de golfista o de beisbolista): Neste caso, estaria producida pola flexión forzada da muñeca, que dañaria os tendóns insertados no cóbado.
  • Tendinitis do manguito dos rotadores: Caracterízado pola inflamación da cápsula do hombro e tendóns relacionados.
  • Tenosinovitis de DeQuervain: Consiste na inflamación da vaina tendinosa dos tendóns do pulgar.      
  • Dedo o pulgar en resorte: Tenosinovitis na que se inflama a vaina do tendón e a engrosa posteriormente. Non se darian realizado movementos normais de extensión o flexión o dedo ou pulgar afectados.

-Tratamento
Poderiase inmovilizar a zona afectada con férulas ou xeso, xunto ca aplicación de antiinflamatorios non esteroideos ou inxección de esteroides. A aplicación de frío e calor tamén poderia paliar a dor.
Como nas outras lesións, habería que proceder o movemento do músculo mediante rehabilitación e fisioterapia.

martes, 22 de octubre de 2013

Prevención de la rotura fibrilar

Para evitar este tipo de lesiones o las recaidas, se deben tener en cuenta varios aspectos antes de realizar cualquier actividad física de forma segura.
  • Es necesario realizar un buen calentamiento previo a cualquier tipo de actividad física. La entrada en calor tiene como objetivo aumentar la temperatura de los músculos entre 1 y 2 grados, de esta forma el músculo estará mucho más flexible.
  • También es muy importante estirar una vez terminada la actividad física. Así evitaremos sobracargas musculares.

  • Los ejercicios de fuerza proporcionarán el trabajo de una forma coordinada de los músculos.
  • Una dieta adecuada también juega un papel importante en la prevención de lesiones. Un aporte inadecuado de hidratos de carbono puede facilitar la aparición de una lesión, ya que el músculo se encuentra mas fatigado por la falta de aporte energético.

Tendinitis (I)

Un tendón es la parte del músculo estriado constituida por fibras de tejido conectivo que unen los músculos a los huesos o a otras estructuras. Son de color blanca, de consistencia fuerte y no es contráctil.
Debido a que une los músculos a los huesos, tienen la función de contracción muscular para producir el movimiento.

Los tendones presentan una capacidad limitada de auto-reparación; son estructuras anatómicas que unen músculos a huesos. Tienen estructura cilíndrica, elongada, formada de tejido conjuntivo denso y adaptadas a la tensión en una dirección, con fibras de colágeno paralelas (principalmente colágeno tipo I), y con una reducida vascularización, causa de la lenta curación.

Las células predominantes en los tendones se llaman tenocitos, estos tienen la función de mantener la estructura de la matriz a través de los procesos de degradación y síntesis.
Sin embargo, el tendón tiene una densidad relativamente baja de células y con poca actividad mitótica, lo cual explica la reducida tasa de recambio de este tejido y cuestiona el grado en que estas células pueden promover la curación intrínseca.

La ausencia de la sustancia fundamental (componente de los tendones) puede provocar la cronificación de las tendinopatías.
Otro componente relevante es el colágeno; elemento que aporta al tendón la rigidez y la resistencia a la tracción cuando se somete a una fuerza, y flexibilidad cuando se dobla, se comprime o se retuerce. El colágeno tipo I es típico del tendón y responsable de su resistencia a la tensión.
Los tendones sanos tienen mayoritariamente colágeno tipo I, con pequeñas cantidades de colágeno tipo III. No obstante, ante un problema de tendinosis parte del colágeno se pierde y se repara la estructura sintetizando colágeno tipo III.

La tendinitis puede ocurrir como resultado de una lesión, de sobrecarga o de la edad a medida que el tendón pierde elasticidad. También se puede observar en personas con enfermedades, como la atritis reumatoidea o la diabetes.
Se define como la inflamación, irritación e hinchazón de un tendón, la estructura fibrosa que une el músculo con el hueso. En muchos casos, también se presenta tendinosis (degeneración del tendón).
Puede ocurrir en cualquier tendón, pero los lugares comúnmente más afectados son: el codo, el talón (conocida como tendinitis aquílea), el hombro o la muñeca.


En la práctica deportiva, los tendones están expuestos a soportar grandes tensiones, sobrecargas y fricciones que provocan con facilidad las lesiones, ya sean en forma de tendinopatías o de roturas espontáneas en los casos graves.
Las últimas evidencias sobre tendinopatías demuestran que no hay inflamación (no hay tendinitis) salvo en los primeros días. La lesión se cronifica en parte por una arteriosclerosis y/o un depósito de ácido láctico, úrico, colesterol o triglicéridos.


Habría que proponer un tratamiento nutricional en función de la causa que ha provocado esta desorientación de fibras. Una dieta alcalina (ya explicada en una entrada anterior), puede eliminar los depósitos de ácido úrico y láctico; asimismo es una dieta que permite en principio disminuir los niveles de colesterol, triglicéridos y arteriosclerosis. Es siempre el tratamiento de elección en este tipo de lesiones.

Un saludo.

Fuentes:
http://www.nlm.nih.gov/medlineplus/spanish/ency/article/001229.htm
http://www.fisaude.com/nutricion/nutricion-y-lesiones/tendinopatia-y-nutricion.html

Esguinces

Os ligamentos son os texidos que contectan dous ou máis ósos nunha articulación.
A lesión dos ligamentos que se atopan arredor dunha articulación denomínase esguince. Son causados cando unha articulación realiza un tipo de movemento que non está na sua natureza, é decir, é forzada para realizar un movemento. Esto ocorreria en caidas, torceduras, golpes..., sendo o máis habitual o esguince de tobillo.



Os síntomas dun esguince comprenden entre dor das articulacións ou músculos afectados, hinchazón da zona e dificultade para realizar os movementos normais, debido á rixidez articular presente. Tamén poderiamos observar nalgúns casos hematoma.



-Primeros auxilios nos esguinces

Para reducir a inflamación aplicamos xeo, non aplicandoo directamente sobre a pel, se non envolto nunha tela ou metido nunha bolsa, durante vinte minutos, repetindo esta acción o largo do día. A continuación fariamos unha vendaxe sobre a zona, non moi apretada, pero si o xusto para limitar o movemento. Tamén haberia que elevar o membro afectado sobre a altura do corazón, xunto cun periodo de descanso para axudar a recuperación. Ao rematar este periodo de reposo, hai que comezar a exercitar a articulación, seguindo as pautas do fisioterapeuta ou o médico. No caso de que a inflamación non comece a baixar en dous días, existan síntomas de infección ou a dor non desaparece despois de varias semanas hai que consultar cun médico.

Para o período da recuperación hai que diferenciar os esguinces leves (de 7 a 10 días) e os esguinces graves (varias semanas).


Fonte:Instituto Nacional de Artritis y Enfermedades Musculoesqueléticas de la Piel., Medline

lunes, 21 de octubre de 2013

Alimentación en períodos de recuperación de lesiones.

El esguince muscular abarcan entre el 10 y 15% de las lesiones relacionadas con el deporte, especialmente debido al alto compromiso y la intensidad requerida por los deportes. Estas lesiones, en función de la extensión dañada, pueden someter al deportista a estar una temporada sin hacer ejercicio físico, por ello es muy importante minimizar el tiempo de recuperación al máximo posible, facilitando la cicatrización del tejido muscular. Ciertos nutrientes de la dieta pueden resultar clave en esta recuperación.
 
Para el dolor muscular de una lesión poco severa, las necesidades de energía y proteína aumentan hasta 48 horas post-lesión. Organizamos una lista con los alimentos más interesantes para estas situaciones:
  • Alforfón: el alforfón o trigo sarraceno es un antiguo cereal que ha vuelto a aparecer en los platos por su densidad nutricional, gran aporte proteico y energético. Además se le atribuyen propiedades antiinflamatorias.
  • Piña y papaya: contiene una enzima proteolítica (bromelina en el caso de la piña y papaína en el de la papaya). Estos enzimas bloquean las prostaglandinas inflamatorias, además de aumentar las prostaglandinas antiinflamatorias. También son grandes fuentes de vitamina C.
  • Soja: las isoflavonas de la soja actúan como agentes antiinflamatorios, reduciendo la secreción de factores clave pro-inflamatorios.
  • Rooibos: Aspalathus linearis, se trata de una planta sudafricana. Se han comprobado efectos antioxidantes y antiinflamatorios en esta infusión.
 
 Fuentes:
http://rdcpersonaltrainer.wordpress.com/2013/01/19/alimentacion-en-deportes-de-ultra-distancia-y-recuperacion-de-lesiones/
http://www.altorendimiento.com/blog/2011/07/nutrientes-para-la-recuperacion-ante-una-lesion-muscular/

Rotura Fibrilar


La rotura de fibras se trata de una lesión de partes blandas que la encuadramos dentro de las lesiones producidas por un traumatismo indirecto.
Estas lesiones pueden estar causadas tanto por la distensión ( estiramiento del músculo) o por un traumatismo directo que produce contusión del músculo. 
Normalmente, las roturas de fibras ocurren cuando la demanda sobre un músculo excede su fuerza innata, por ejemplo en paradas bruscas, deceleraciones, aceleraciones rápidas, etc...
Las fibras se rompen porque se ultrapasa la elasticidad fisiológica del vientre muscular.
 
En lesiones leves, puede ser que la persona lesionada pueda terminar la actividad, aunque existe el riesgo de que la lesión empeore por el esfuerzo.
En lesiones más importantes, el deportista siente un dolor inmediato en el momento de la lesión, en este caso, el dolor le impide terminar la actividad.
En este caso, persiste la hipersensibilidad con dolor incluso en repodo.
 


GRADOS DE ROTURA

La gravedad de la lesión dependera del número de fibras afectadas, pudiendo llegar incluso a la rotura completa del músculo. Hay tres grados:


  • Grado 1: Es la más frecuente y corresponde a una rotura microscópica en la que puede aparecer un pequeño hematoma a nivel de la lesión. El paciente refiere dolor que aparece de forma instantánea al producirse la lesión, habrá impotencia funcional y no podrá terminar la práctica deportiva. Con el reposo disminuye el dolor pero éste se reproduce con la presión o en el movimiento. 


  • Grado 2: En este caso, hay mayor número de fibras rotas pero sin afectar por completo al vientre muscular. En la ecografía ya podemos apreciar la rotura y la presencia de un hematoma intramuscular. En este caso, en la exploración física observamos la deformidad y el hundimiento de la zona afectada.


  • Grado 3: Este es el caso más grave ya que se trata de la rotura completa del músculo. Esta lesión provoca un intenso dolor, deformidad e impotencia funcional completa. En muchos casos es necesaria la intervención quirúrgica.



Fuentes:
http://www.centroskinetika.es/rotura_fibrilar.html

Dislocacións

As dislocacións son lesións que consisten no desplazamento da posición normal do óso. A causa deste desplazamento é a maioria das veces un golpe producido por unha caída ou polo "choque" con outra persoa ou obxecto. Ambos casos son frecuentes nos deportes, sobre todo nos deportes de contactos ou os máis extremos.
Cando o óso desplázase da articulación provoca que se rompa a cápsula da articulación e pode chegar a desgarrar os ligamentos da zona. A cousa poderíase complicar máis se se viran afectados os nervios ou vasos circundantes.
Dentro de todo o esqueleto temos uns lugares nos que é máis frecuente a aparición de dislocacións. De arriba a abaixo, destacan as dislocacións da mandíbula, hombros, cóbados, cadera, rodillas, nocellos e dedos, xa sexan da man ou do pé.   

O primeiro que ocorre cando se disloca un óso é a aparición de dor e hinchazón local, xunto ca limitación de movemento. Nalgúns casos poderíase ver a simple vista o óso fóra de lugar xunto ca deformidade da articulación e pode chegar a aparecer hematoma. O recomendable, como no resto das lesións, é buscar axuda médica, para reducir a dislocación canto antes para non causar daños permanentes.

O tratamento está condicionado a gravidade da lesión e de que articulación estivera afectada. Hai maniobras que se poderían realizar para volver poñer no lugar o óso e que deben ser realizadas por personal cualificado (NON realizar estos procedementos se non temos idea algunha) . E tamén, como nas fracturas, pódese poñer unha férula, tomar mediciñas e ir a rehabilitación. O tempo de recuperación situaríase nunhas semanas, pero a probabilidade de sufrir outra dislocación a partir da primeira aumenta, co cal é recomendable usar algún material que protexa a articulación en cuestión.

[Como exemplo, as instruccións a seguir nunha dislocación no hombro]


Fonte: Medline, Entorno médico

domingo, 20 de octubre de 2013

Poder prevenir lesiones deportivas con correcta alimentación.


Lo más importante en cualquier práctica deportiva para prevenir las lesiones, el sobreentrenamiento y la fatiga, siempre es hacer un buen planning de entrenamiento y nutrición, respetando al máximo las sesiones de estiramiento, los días de descanso y los buenos hábitos alimenticios.

Desgraciadamente, es poco el tiempo del que normalmente se dispone para realizar algún tipo de deporte, con lo que se suele "entrenar sin calentar" y "comer cualquier cosa". Una mala nutrición puede acrecentar la incidencia de lesiones así como disminuír la capacidad para recuperarse de las mismas.

En el caso de prevenir lesiones musculares y osteotendinosas es fundamentar mantener el tejido conjuntivo lo menos ácido posible: esto evita pequeñas microrroturas que a la larga pueden producir alguna rotura más grave o una desorientación de las fibras (causa principal de las tendinopatías).



Este artículo hace referencia a cómo una dieta desequilibrada puede ser la principal causa de determinadas lesiones, debido a un exceso de la rigidez de las células. Para ello, es importante diferenciar entre alimentos acidificantes y alimentos alcanilizantes.

Los acidificantes, como su propio nombre indica, producen acidosis de los tejidos y aumentan la acumulación de elementos tóxicos, ya que producen una rigidez de las células, por tanto, una menor capacidad de adaptación, es decir, que sean menos flexibles, traduciéndose en un mayor número de lesiones, tanto lumbalgias, como dolores en sacroilíacas e ingles o esguinces. Y una mayor duración de las mismas.

Los alimentos más acidificantes y por lo tanto a evitar, son: carnes rojas, queso, azúcares, bebidas industriales, café, té, vinagre, alcohol.

La otra cara de la moneda la encarnan los alimentos alcanilizantes, que ayudan a disminuír la acidosis de los tejidos. Sus principales ejemplos son la patata, las verduras y frutas, los frutos secos, los cereales integrales o el pescado azul.

Finalmente, hacemos mención a una buena hidratación, pues la falta de ésta es causa de lesión aguda al disminuír la fluidez de los tejidos. Un buen aporte hídrico antes, durante y después de la escalada es fundamental para evitar lesiones agudas.
Como conclusión decir, que la solución es simplemente una dieta baja en grasas saturadas (alimentos de origen animal, bollería, galletas, etc) y una dieta rica en grasas insaturadas y verduras de colores variados.

Fuentes:

http://www.osteopatiamotec.com/lesiones-deportivas-y-nutricion/
http://www.rocanbolt.com/

Fracturas (II)

Continuando co tema das fracturas, vou falar do caso particular das fracturas nos nenos e do tratamento das fracturas en xeral.

-Características das fracturas nos ósos dos nenos.

Os ósos dos nenos teñen algunhas diferencias cos ósos dos adultos, principalmente porque os ósos dos nenos están en  crecemento e son máis elásticos. Estas características fan que as fracturas sexan diferentes das que pode sufrir unha persona co esqueleto xa formado. A principal diferencia con respecto ás fracturas da xente máis maior é que as fracturas dos ósos dos nenos pódense romper como un "talo verde", é decir, de forma incompleta. Este tipo de fractura en "talo verde" dase con máis frecuencia na tibia, o peroné ou o radio. Cando este tipo de fracturas afecta a unha placa de crecemento pódese dar lugar a un trastorno do crecemento dese óso, e chamaríanse fracturas do cartílago de crecemento. Hai que ter esto moi en conta porque pode ocurrir ainda que cando a fractura se trate adecuadamente. Tamén temos as fracturas metafisarias, onde a fracturas cruzan a porción superior ou inferior do óso sen que o cartílago de crecemento se vexa afectado.
Todos sabemos que os rapaces andan xogando todo o día e parte da noite, co cal é bastante probable que caian sobre a man ou o brazo. Esta caída pode dar lugar a outras lesións frecuentes nesa idade, como as fracturas do antebrazo (radio ou cúbito) e do cóbado.
Hai que engadir que pódense sufrir fracturas no momento do parto, xa sexa por un parto dificultoso, o que daría lugar a unha posible lesión do húmero; ou por un parto dificultoso xunto cun elevado peso do neonato, o que daria lugar a unha lesión da clavícula. Estas dúas lesións, a do húmero e a da clavícula, tamén se poden dar en rapaces máis grandes que sufriron un golpe forte.


-Tratamento das fracturas

Podemos escoller entre tres opcións para levar a cabo o tratamento dunha fractura no óso


  • O primeiro sería mediante a inmovilización con férula
  • No caso de que teñamos unha fractura máis complexa poderiamos recurrir a reducción aberta e fixación interna, que requeriría de pasar polo quirófano. Usaríanse placas ou tornillos para reparar o óso, e estes manterianse fixos despois da ciruxía. 
  • Por último teríamos unha opción a que recurrir no caso de que as anteriores non se puideran usar: a reducción aberta e fixación externa, que tamén se faría mediante operación cirúrxica. A fixación externa consistiría nun "marco" externo que sostén o óso e o manten na posición axeitada ata que se consolida.


Fonte: Mapfre, Medline


sábado, 19 de octubre de 2013

Fracturas (I)

Como xa dixemos, unha das lesións máis frecuentes son as fracturas. Consisten na pérdida da continuidade normal da sustancia ósea ou cartilaxinosa. Esta definición é moi amplia, xa que se pode referir a unha discontinuidade pequena como a unha moi amplia, e por eso distinguimos diferentes tipos de fractura. Primeiro, vai unha foto e despois a explicación.



Como xa se ve na foto, temos catro tipos de fracturas:


  • A fractura Oblicua consitste nunha fractura en ángulo co eixe
  • No caso de que a fractura estea en fragmentos pequeniños chamariase fractura Conminuta
  • Seria unha fractura en Espiral se está disposta arredor do eixo do oso.
  • Aquela fractura que rompe a pel denomínase fractura Exposta ou Composta

  • Antes desta clasificación mirariamos únicamente se é unha fractura total ou parcial, se é unha fractura aberta ou pechada, e mirar a partir de ahi a súa gravidade.


    -Que teriamos que facer no caso de socorrer nunha fractura?

    Primeiro controlar as constantes da persoa, sobre todo respiración e o pulso. Se fora necesario chamariase o 112 e iniciariase RCP. Se non fai falta, mentres non chegue o persoal médico, habería que manter a persoa inmovil e intentar tranquilizala. Se hai ferida superficial intentariase lavala para retirar os restos, non fedellar nela e cubrir con apositos estériles, no caso de dispoñer deles. Poderiase meter xeo para intentar baixar a hinchazón e o dolor.
    Hai que ter en conta que NON se pode intentar reaxustar o óso fracturado a excepción de que estea afectada a circulación, e débese intentar inmovilizar cunha tabla.
    No caso de que haia unha gran perdida de sangue, hai que previr o shock.





    Fonte: Medline

    viernes, 18 de octubre de 2013

    Lesións deportivas

    Para levar unha vida saludable hai que seguir regularmente unha serie de pautas, tales como levar unha dieta axeitada ou durmir un mínimo de horas. Tamén hai que realizar exercicio físico, que ademáis de ser bó pra tua saude, pode axudarche a sentirte mellor contigo mesmo.
    O caso é que na practica deportiva poden darse unha serie de lesións, e estas poden ocurrir accidentalmente ou por non realizar as prácticas correctas no momento de facer exercicio. Estas últimas poden ser por non quentar ou estirar ou por intentar facer máis do que o noso corpo pode resistir.
    Dentro de todas as lesións existentes, podemos destacar algunhas pola sua frecuencia:

  • Fracturas
  • Dislocacións
  • Esguinces o torceduras (a do tobillo é a mais habitual)
  • Lesións (Normalmente na rodilla, clavicula, hombro...)
  • Hinchazón muscular
  • Dolor (na tibia, femororrotuliano, brazos...)
  • Tendinitis
  • Epicondilitis


  • En posteriores entradas afondaremos en cada un destes problemas, para ver en que consiste e,  nalgúns casos, se se pode evitar e como actuar no caso de sufrilos.

    Saudos!¡